W 1106 roku pięciu Holendrów odbyło długą podróż od ujścia rzeki Ren do Brema. Chcieli rozmawiać z arcybiskupem Bremy o warunkach przejęcia w rozliczaniu ziemi przy rzece Weser. Zawarli umowę, zgodnie z którą arcybiskup dał rolnikom i ich potomkom podmokłe obszary na południe od Hunte, aby mogli prowadzić na nich uprawy. Ziemia miała przechodzić z ojca na syna w wolne dziedziczne posiadanie. Początki były trudne. Niespokojnych wody Weser zalewały okoliczne pola i bagna. Wrzosowiska, łąki i trzciny obejmowały cały obszar dookoła rzeki. Osadnicy wzieli sprawy w swoje ręce. Wykopali rowy melioracyjne, którymi spływał nadmiar wody. Zbudowali tamy, aby zapewnić suchy ląd i zapobiec powodziom. Początkowo ziemia nie dawała żadnych płodów. Często trudno było im wykonywać swoją pracę, jednak byli wolnymi ludźmi, a ta wolność była warta wszystkich wszelakich trudności. Inni parobkowie musieli wykonywać swoją pracę na rzecz swoich hrabiów i lordów. Dekadę później osadnikom udało się osuszyć...